De Comorese overheid bereidt juridische stappen voor tegen bedrijven die onder de naam van het eiland Anjouan omstreden gokvergunningen aanbieden. Dat blijkt uit een onderzoek van The Guardian, gepubliceerd op 19 oktober 2026. Volgens de Britse krant zijn verschillende ondernemers uit Londen betrokken bij een netwerk dat offshore vergunningen verstrekt zonder aantoonbare toestemming van de nationale autoriteiten. Met bijna 1.500 geregistreerde vergunninghouders raakt de kwestie een aanzienlijk deel van de internationale gokindustrie. Maar wat betekent dit voor Nederlandse spelers bij casino’s met een Anjouan-licentie?
Comoren Betwisten Geldigheid Anjouan-Licenties
Anjouan is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een populaire offshore vergunningsjurisdictie. Vooral sinds Curaçao zijn gokwetgeving aanscherpte, zoeken aanbieders naar goedkopere alternatieven met minder administratieve verplichtingen.
Anjouan Licensing Services begon in mei 2023 met het aanbieden van goklicenties, waarbij het verwijst naar de Computer Gaming Licensing Act van 2005. Daarmee zouden aanbieders onder meer casino spellen, sportweddenschappen en poker mogen aanbieden.
De juridische basis is echter omstreden. De Comorese Centrale Bank heeft de Anjouan Offshore Finance Authority (AOFA), die volgens de licentieverstrekkers aan de basis van het systeem staat, eerder als fictieve instantie aangemerkt. Die waarschuwingen hadden aanvankelijk vooral betrekking op financiële vergunningen.
Ook de voormalige procureur-generaal Azad Mzé verklaarde tegenover de Australische omroep ABC dat Anjouan Licensing Services illegaal opereert. Anjouan Gaming houdt ondertussen vol dat de vergunningen rechtsgeldig zijn en verwijst naar een onafhankelijk juridisch advies dat niet openbaar is gemaakt.
De Comorese overheid bereidt nu juridische stappen voor en heeft het Verenigd Koninkrijk om hulp gevraagd bij financieel en strafrechtelijk onderzoek. Daarmee wordt de legitimiteit van het vergunningensysteem opnieuw nadrukkelijk ter discussie gesteld.
Brits Bedrijf Gelinkt aan Omstreden Licenties
The Guardian identificeerde Anjouan Corporate Services (ACS) als een belangrijke schakel in het offshore netwerk. Het bedrijf biedt begeleiding bij het verkrijgen van vergunningen voor ongeveer £19.000.
Achter ACS zou het Britse ACS Global Custodian zitten, een onderneming die verbonden is aan de Londense familie Sorsky. Volgens Britse bedrijfsgegevens groeide het banksaldo van ACS Global Custodian in 2025 van £13.130 naar £614.826. Die stijging viel samen met de groeiende belangstelling voor Anjouan-licenties, maar een rechtstreeks verband met de verkoop van gokvergunningen is niet aangetoond.
Harold Sorsky ontkent dat ACS Global Custodian sinds de overname in 2023 goklicenties verkoopt of afgeeft. Volgens hem zijn de verwijzingen naar dergelijke diensten verouderd en worden gokvergunningen inmiddels door andere partijen aangeboden.
Ondertussen telt het openbare register van Anjouan Gaming bijna 1.500 vergunninghouders. Franse media, waaronder Le Monde, beschreven eerder al hoe het offshore systeem verband houdt met casino’s die worden beschuldigd van niet-uitbetaalde winsten, ondoorzichtige bedrijfsstructuren en mogelijke witwaspraktijken.
Wat Betekent Dit voor Nederlandse Spelers?
Het onderzoek raakt direct aan een belangrijke vraag: hoeveel bescherming biedt een Anjouan-licentie als de nationale autoriteiten de legitimiteit van het achterliggende vergunningensysteem betwisten?
Een vergunning is immers meer dan een logo onderaan een casinowebsite. Bij problemen met een uitbetaling, fraude of onduidelijke bonusvoorwaarden moet een speler kunnen terugvallen op een toezichthouder die daadwerkelijk kan ingrijpen.
Voor Nederlandse spelers gelden vier belangrijke aandachtspunten:
- Geen KSA-toezicht: de Kansspelautoriteit houdt geen toezicht op casino’s die uitsluitend over een Anjouan-licentie beschikken.
- Onzekere klachtenafhandeling: door de betwiste juridische status is onduidelijk welke mogelijkheden spelers daadwerkelijk hebben om via de vergunningverlener een geschil af te dwingen.
- Ondoorzichtige bedrijfsstructuren: bij sommige vergunninghouders is moeilijk te achterhalen wie de uiteindelijke eigenaar is en welke partij juridisch verantwoordelijk is.
- Geen verplichte Cruks-controle: aanbieders zonder Nederlandse vergunning vallen niet onder de Nederlandse verplichting om het uitsluitingsregister te raadplegen.
Dat betekent niet automatisch dat ieder casino met een Anjouan-licentie frauduleus handelt of winsten weigert uit te betalen. Het betekent wel dat spelers niet zomaar mogen aannemen dat de vermelde vergunning betrouwbare bescherming biedt.
GamStop Omzeilen en Verantwoord Spelen
Het onderzoek van The Guardian legt ook problemen met verantwoord spelen bloot. Verschillende Anjouan-casino’s worden in het Verenigd Koninkrijk gepromoot als alternatieven voor aanbieders die aangesloten zijn bij GamStop, het Britse zelfuitsluitingssysteem.
Een journalist van The Guardian registreerde zich bij het Anjouan-vergunde SlotsCharm en plaatste enkele weddenschappen. Nadat de journalist stopte met spelen, volgden meer dan 100 telefoontjes en e-mails met aanbiedingen om opnieuw te gokken.
Dat is geen bewijs dat alle Anjouan-casino’s dezelfde praktijken hanteren. Het laat wel zien wat er kan gebeuren wanneer aanbieders zich richten op spelers die zichzelf juist proberen uit te sluiten.
Voor Nederlandse spelers bestaat een vergelijkbaar risico. Casino’s zonder KSA-vergunning zijn niet verplicht om Cruks te controleren. Spelers met een actieve gokstop kunnen daardoor alsnog toegang krijgen tot buitenlandse goksites die Nederlandse klanten accepteren.
Wat Nu met Anjouan-Casino’s?
De juridische stappen van de Comoren betekenen niet dat alle Anjouan-licenties onmiddellijk verdwijnen. Zolang er geen definitieve uitspraken of concrete handhavingsmaatregelen zijn, kunnen vergunninghouders hun activiteiten voortzetten.
Voor spelers verandert vooral de manier waarop zij de betrouwbaarheid van deze casino’s moeten beoordelen. Een Anjouan-licentie was al geen garantie op dezelfde bescherming als een vergunning van een gevestigde toezichthouder. Nu zelfs de nationale autoriteiten de basis van het systeem betwisten, is extra voorzichtigheid gerechtvaardigd.
Een officiële uitstraling is tenslotte weinig waard wanneer niemand verantwoordelijk blijkt zodra een uitbetaling misgaat.